ANGUS HAND MADE

Que sera... czyli o czym wkrótce.

2012-02-25T05:34:00.001-08:00

Niebawem o kufelku wykutym z krążka blachy miedzianej, zdobionego samodzielną ( nie wspomagana i nie łączoną z inną) techniką trybowania.
Kilka zdjęć półproduktu.

"Żabka Z Wytrzeszczem"

2012-02-25T04:48:00.003-08:00

Kolejny wisiorek z miedzi, dość prosty, jeśli nie liczyć kutej, jednolitej kargi, w którą oprawiłem naturalny koral. Kując ją zawsze należy być ostrożnym.
Nie miałem korala pod postacią kaboszonu a akurat koral pasował mi do kompozycji jak ulał. Miałem tylko koralik kulisty z korala więc przeciąłem go piłką jubilerską na pół wzdłuż rozwiertu.
Serduszko jest lekko wklęsłe i ma wyraziste fakturowanie. Powierzchnia między kargą a serduszkiem jest oksydowana na gorąco po namaszczeniu woskiem pszczelim, co dało silny, czarny światłocień oddzielający kargę i podstawę wisiora. Resztę powierzchni oksydowałem chemicznie brązową oksydą.
Kargę do podstawy lutowałem nowym, z dawna upragnionym nabytkiem - mikropalnikiem (kurde, nareszcie!).

Wymiary wisiorka: 4.2 x 2.9 x 7 mm.

"Badając Jakość Kotleta Mielonego" czyli wisior na wernisaż.

2012-02-24T09:36:00.000-08:00

Moja siostra zamówiła wisior do stroju na wernisaże swoich wystaw. Wymagania: duży, z ciemnego drewna, inkrustowany srebrem. Wysłałem jej kilka projektów. Wybrała ten, który i mnie podobał się najbardziej. Wisior wykonałem, spełniając wszystkie wymagania.
Wymiary: 7.5 x 4 x 1 cm.
Materiały: wenge (czerwony orzech), srebro pr. 925, miedź (krawatka).
Powierzchnia woskowana.

Stary sztylet - nowy młotek. Precyzyjny "bossing hammer".

2012-02-23T01:37:00.000-08:00

Uparłem się, żeby mieć nowy młotek, repusujący, precyzyjny, o powierzchniach roboczych ukształtowanych w wypukły owal.
Kluczową sprawą było znalezienie odpowiedniego materiału na żeleźce. Metal musi pracować długo i znosić wielokrotnie powtarzające się naprężenia impulsowe czyli w prostych słowach: będę nim walił przez długi czas w każdej robocie, do której się nada.
Miałem stary, ułamany sztylet, zachowany z czasów aktywności w ruchu odtwórców historycznych. Służył mi dobrze przez wiele lat ale w końcu pękł na trzpieniu rękojeści. I teraz sobie o nim przypomniałem. Stal kuta, sporo węgla, trochę chromu i manganu - kwalifikuje się!
Najpierw trochę namęczyłem się ze zdjęciem jelca z trzpienia.

Potem zacząłem kształtować końce jelca, najpierw co z grubsza, geometrycznie. Metodycznie, krok po kroku.

Potem wyobliłem oba końce obracając jelec w dłoni i lekko dociskając do gumowej tarczy z krążkiem ściernym, zamocowanej do wiertarki. Wtedy przyszła kolej na polerkę. Wiertarka, krążek filcowy z nabitą pastą polerską zielona. Końcówki żeleźca przyszłego młotka są już gładkie i geometrycznie perfekcyjne.

Trzeba wyszykować trzonek. Mam sporo wypróbowanego, wytrzymałego drewna w piwnicy. gatunek - bóg raczy wiedzieć jaki z rodziny klonowatych. :?
Z grubej deski wyciąłem kwadratowy w przekroju trzonek. Jeden koniec zredukowałem pod wymiar otworu w żeleźcu, osadziłem żeleźce, zaklinowałem dwoma gwoździami , którym uciąłem łebki a ostrza wyszlifowałem w klin.
Drewno nasyciłem woskiem pszczelim rozpuszczonym w terpentynie balsamicznej ze sporym dodatkiem pokostu lnianego. Po takiej impregnacji drewno trzonka utwardzi się i rozpęcznieje a żeleźce będzie się trzymać mocno.

Solidny, precyzyjny, kwadratowy i zaokrąglony przekrój trzonka dla lepszej kontroli w trakcie pracy - wszystkie założenia spełnione.
Niebawem zostanie sprawdzony podczas kucia ozdobnego kufelka!

Czerwone bamboszki dla Wewióry.

2012-02-14T08:24:00.000-08:00

Czy ktoś z szanownych Czytelników i Czytelniczek wie, co robili rycerze w wolnym czasie, tj, gdy nie oddawali się ani amorom, ani łowom, ani treningowi sztuki władania orężem?
Zjawisko zaczęło się, jeśli dobrze pamiętam w jedenastym wieku, gdy zaczęły się pierwsze powroty z wypraw krzyżowych. Rycerze z krajów arabskich przywieźli do Europy sztukę robienia na drutach. Oddawali się temu zajęciu niejednokrotnie z wielkim zapamiętaniem, pewnie większym, niż ich żony, tkające gobeliny lub haftujące na tamborku, no bo ile można.
Podobnych ciekawostek jest wiele jeszcze w historii choć nie są one powszechnie znane.
Kiedyś byłem odtwórcą historycznym, więc idąc za tym nurtem zrobiłem mojej Pani na szydełku pyszne czerwone bamboszki. Półsłupkami (chyba), inaczej nie potrafię. Krwistoczerwone będą pasowały do jej ślicznych rudych włosów i do temperamentu. Spodobały jej się, ku mojemu wielkiemu zadowoleniu!

A w nagrodę za bamboszki dostałem pyszny sernik!

Inny wymiar piękna kwiatów czyli trwała odmiana róży.

2012-02-14T07:32:00.000-08:00

Wielu kowali robi kute róże. Wiem, że temat jest, nomen omen oklepany ale jeszcze tego nie robiłem a chciałbym spróbować tworzenia wszelkich możliwych form.
Obejrzałem tutorial na YouTube, w którym klasyczny kowal, kujący na gorąco pokazywał wszystkie etapy tej pracy.
Moje kucie na zimno wymagało pewnych korekt i zmian w tych procedurach. Jednocześnie, jak zwykle uczyłem się na żywej tkance. Myślę sobie, że teraz byłbym w stanie zrobić różę nawet mniejszą, co jest oczywiście trudniejsze, i zrobić różę trochę ładniejszą.
Największą trudność sprawiło mi lutowanie. Z braku palnika musiałem je wykonać nad palnikiem kuchenki gazowej, co nie było zbyt wygodne i wymagało pewnej gimnastyki. Efekt - niezbyt ładne luty, choć na szczęście też niezbyt widoczne oraz oparzone paluchy.
Róża ma długość 18.5 cm, szerokość kwiatu wynosi ok. 3 cm.
Pracę dedykuję wszystkim kochającym i kochanym.

"Kształt Miski Wiernego Psa."

2012-02-07T08:11:00.000-08:00

Kolejne ćwiczenie jakie sobie samemu zadałem to podnoszenie i uwypuklenie repusu przez wgłębienie ścianek bocznych. Przy okazji powstała nowa propozycja dla klientów (tym razem mężczyzn) akurat na Walentynki.
Wisior - miedź i oksyda japońska - termiczna.

A tak wyglądał, zanim nadałem mu ostateczny wygląd.

Nastrojowo kuję!

2012-02-07T04:18:00.000-08:00

... słuchając tego:

http://www.youtube.com/watch?v=mT9ikX7i5_c&list=PL8B4110D2FADBF6D2&index=190&feature=plpp_video

:)

Kolega - złota rączka.

2012-01-30T00:01:00.000-08:00

Z Facebooka dowiedziałem się, że mój dawny kolega z drużyny rycerskiej jest złotnikiem i robi piękną biżuterię. Zaprezentowałem jego prace na forum Srebrnie.pl i prezentuję je tu.
Piotrek tworzy m.in. w trudnej technice rodem z Japonii - mokume gane.
Spójrzcie na prace Piotra Szponara, właściciela Szponar Pracownia Biżuterii Artystycznej, która mieści się w Lublinie na Krakowskim Przedmieściu 30.
Z Piotrem można porozmawiać na Facebooku - http://www.facebook.com/profile.php?id=100003141006116 .

"Kwitnąca Miłość" "Blooming Love"

2012-01-26T01:43:00.000-08:00

Bardzo walentynkowo i bardzo eksperymentalnie. Walentynkowo, bo było kilkanaście maili, czy przygotuję jakieś propozycje na Walentynki. Oto pierwsza z nich. Eksperymentalnie ponieważ chciałem wypróbować jeden z nowych chiselków typu Sobayose (ten wygięty i z koroną ukształtowana w wypukły owal)...
Very valentine's day, and very experimental. Valentine's day, because there were a dozen e-mails, asking, if i will prepare a proposal on Valentine's Day. This is the first of them. Experimentally because I wanted to try out one of the new chisels type Sobayose (the crown-shaped and curved in a convex oval)...

... i poćwiczyć tym samym wysoki repus; niestety wciąż na sucho. Efektem tego listek jest bardzo wypukły dla stworzenia wrażenia plastyczności i przestrzenności.
I tak powstała "Kwitnąca Miłość". Oczywiście miedź, grubość blachy 0.5 mm, oksyda japońska - temperaturowa na pastelową ale żywą czerwień wpadającą w taki wibrujący złotawy brąz. Pojęcia nie mam, jak to określić. Zdjęcia mówią więcej. Wymiary: 60 mm x 21 mm, czyli dość duży wisior. Możliwe, że powstanie jeszcze pomniejszona wersja.

...and practice high repousse that way, unfortunately still dry. The effect of those leaf is very convex to create the impression of strength and spaciousness.
And so "Blooming Love" has been created. Copper of course, thickness 0.5 mm, temperature oxide - japanese way of deep pastel red catching to such a vibrant golden brown. I have no idea how to define. Pictures say more. Dimensions: 60 mm x 21 mm, which is quite a large pendant. Possible the formation of more reduced version.

Klepać każdy może... Etapy repusowania i trybowania.

2012-01-23T09:59:00.000-08:00

ETAPY PROCESU REPUSOWANIA I TRYBOWANIA
Niektóre szczegółowe działania mogą być pominięte lub zmienione zależnie od upodobań, pochodzących z doświadczenia.
Dwa pierwsze są oczywiste.
1. Projekt. pomysł, aranżacja. Na kartce papieru ołówkiem.
2. Przycinamy blachę o dobranej grubości pod wymiar projektu.
3. Wyżarzanie (anelowanie, glejowanie) blachy żeby zmiękła. Nagrzewamy, aż zacznie zmieniać kolory, stanie się powoli żółta, jasnobrązowa, ciemnobrązowa, czerwona, ..., srebrzysta, na koniec matowo czarna. Teraz pewnym, nie powolnym ruchem zanurzamy w zimnej wodzie. Trick: do wody można dodać Ludwika lub inny płyn do mycia naczyń. To przyspiesza obniżanie temperatury. Przybliżone proporcje woda : Ludwik - 10 : 1. Osuszamy blaszkę.
4. Nanosimy projekt na blaszkę. Miękkim ołówkiem z poprawkami, potem poprawić niezmywalnym cienkopisem, potem poprawić ostrym rysikiem z twardej stali (trasowanie).
5. Mocujemy, osadzamy blaszkę na podkładzie alternatywnym, jak gruba skóra, wosk lub na"kowadle miękkim" czyli micha ze smołą. Ogrzewamy smołę aż ledwo zaczyna płyną i osadzamy, wtapiamy blaszkę. Jej brzegi warto przykryć cienką warstewką smoły dla lepszego unieruchomienia. Do tych czynności warto mieć tępy nóż np. z zastawy stołowej lub szpachelkę choć można nawet obuchem młotka. Wierzchnia, widoczna powierzchnia blaszki będzie licem. Smoła ma być podgrzana do temperatury 45 - 50 st. C zależnie od wysokości ("głębokości") zakładanego repusu oraz od jakości, parametrów smoły, które z kolei zależą od kompozycji składników.
6. Repusujemy kontur projektu za pomocą puncyn liniowych oraz liniowych zakrzywionych. Ważne dla wygody jest, żeby trzymać puncynę możliwie najniżej - najbliżej "korony" puncyny czyli powierzchni bezpośrednio dotykającej blachy. Palce serdeczny i mały opierają się opuszkami o powierzchnię blachy. Repusujemy ślizgając puncynę ruchem do siebie, żeby widzieć linię, po której prowadzimy puncynę. Linia jest wytrasowana, więc można wyczuć ją pod dotykiem za pośrednictwem puncyny. Dla lepszego ślizgu pochylamy puncynę lekko w kierunku przeciwnym niż kierunek ślizgu puncyny.
Inna metoda polega na wybijaniu wielopunktowym. Na linii projektu wybijamy delikatnie punkty za pomocą puncyny "perła" o bardzo małym rozmiarze podobnej do punktaka technicznego. Ta rzadko spotykana metoda może sprawiać, że krawędź rysunku na licu jest trudna do późniejszego wygładzenia i szpeci ostateczny efekt.
7. Usuwamy blachę z podkładu. Jeśli jest to smoła to podgrzewamy smołę do płynności ale nie przesadnie. Podważamy krawędź blachy i zdejmujemy ze smoły szczypcami płaskimi.
8. Czyścimy blachę z resztek smoły. Możemy mechanicznie, chemicznie - terpentyną (najlepiej balsamiczną, czyli stężoną) lub wypalając, co jest kłopotliwe ze względu na dym i smród, no i smoły szkoda.
9. Na "odwrociu" blachy powinna pokazać się cienka linia wypukła analogicznie tam gdzie na licu wykuliśmy linię wklęsłą.
*Sztuczka: czasem lubię repusować linię konturu projektu niezbyt głęboko a na odwrociu przetrzeć ją drobnym papierem ściernym (ziarnistość 1000 - 2000) dla uwidocznienia słabo widocznej linii. To nadaje lekkości ostatecznemu efektowi i poprawia precyzję ostatecznego cyzelowania.*
Teraz ponownie mocujemy blachę na podkładzie ale tym razem odwrociem ku górze, powtarzając czynności z punktu 5.
10. Pora na właściwe "repusowanie" czyli podnoszenie blachy. Robimy to przede wszystkim na tych częściach powierzchni odwrocia, których granice wyznacza linia, którą wykonaliśmy wcześniej.
Repusujemy zazwyczaj najpierw po obwodzie potem środek. Poniżej prosty przykład - pokaz pracy Davide Bigazzi:
http://www.youtube.com/watch?v=1YAIwQzmn7E
Lepiej po trochu i systematycznie. Repusowanie od rzazu wysoko (czyli głęboko) jest błędem. Blacha dość szybko utwardza się systematycznie pod wpływem uderzeń i powstają niechciane i niepożądane załamania, krzywizny. Gdy blacha się utwardzi należy ja zdjąć z podkładu i ponownie wyżarzyć i kontynuować pracę w zmiękczonej blasze.
11. Zdejmujemy blachę z podkładu. Czyścimy i umieszczamy ponownie na podkładzie tym razem licem do góry. Teraz "trybujemy" czyli opracowujemy powierzchnie blachy od strony lica. Często warto zacząć od krawędzi ale nie jest to żelazną regułą.
Możemy teraz wygładzić powierzchnię repusu oraz tła, poprawić lub rozwinąć kształt repusu.
Dobór kształtów puncyn do etapu repusowania i do etapu trybowania powinien być indywidualny! Dobór zależy od indywidualnych preferencji, wykształconych przez praktykę i od zamierzonego efektu. Jakby powiedział Tom: Do ręki i do tłoczonego wzoru."
*Dzięki, Tom, że przemilczałeś kwestię doboru puncyn, gdy spytałem. Dobry nauczyciel wie, kiedy i jak uchronić ucznia przed wpływem nauczyciela.*
12. Obrabiamy powierzchnię papierem ściernym jeśli chcemy, aby określone obszary powierzchni były gładkie.
Można do tego użyć papieru o ziarnistości od około 300 zależnie od grubości blachy i zaplanowanego efektu. Można użyć wielu papierów o coraz wyższej (czyli coraz drobniejszej) ziarnistości. Nazywają to "wyprowadzaniem powierzchni." Na koniec można powierzchnię wypolerować dowolnym narzędziami czy akcesoriami. Ten etap warto wykonać po kolejnym, ostatecznym już zdjęciu blachy - detalu z podkładu.
12. Zdejmujemy blachę z podkładu.
13. Odcinamy zbędną część blachy.
14. Wykonujemy lub wykańczamy szlifowanie, polerkę.
15. Dolutowujemy inne detale np, krawatkę, agrafkę, inny element ostatecznego kształtu według projektu.
16. Oksydujemy. Chemicznie czy temperaturowo, wedle upodobania.
17. Opcjonalnie zabezpieczamy powierzchnię detalu woskiem pszczelim lub inną chemią.
18. Zapalamy papierosa czy fajkę i popijając piwo lub herbatę kontemplujemy gotową pracę. ;)

PS. 1. Powyższa procedura nie jest ścisła i niezmienna we wszystkich punktach, chociaż niektóre czynności i wskazówki, jak chociażby stosunkowo częste wyżarzanie, są ważnymi regułami sztuki i nie powinno się ich pomijać. Ten poradnik nie wyczerpuje tematu ani nie ustala stuprocentowo sztywnych reguł.
PS. 2. Niebawem napisze o trybowaniu jako o samodzielnej technice kucia na zimno, szczególnie pod kątem zdobienia naczyń np. pucharków, wykutych z blachy miedzianej.

Przepisy na smołę repuserską.

2012-01-20T09:20:00.000-08:00

Pychota! I smoła i "micha" też. Nie ma lepszego podkładu do repusowania niż smoła repuserska. Można kupić, czemu nie. W kanadzie, w USA, w Niemczech, internetowo. Życzę zdrowia każdemu, kto zobaczy ceny. Można jednak zrobić samemu. Oto kilka przepisów z internetu:
1.
-6 części smoły asfaltowej
-8cz gipsu modelarskiego, albo sproszkowanej cegły
-1 cz oleju lnianego lub łoju

2.
-1cz gipsu modelarskiego
-1cz wosku pszczelego mieszanka jest dobra do bardzo cienkich nie zelaznch blaszek

3.
-4 części smoły dachowej - lepiku
-3 części sproszkowanego pumeksu
wymieszać i troszkę odsypaćdolewać oleju lnianego do uzyskania pożądanej konsystencji

4.
-8 części pyłu ceglanego
-1część żywicy/kalafonii
-1 łyżka stołowa oleju lnianego
smoła wychodzi bardziej miękka

5.a to moja własna kompozycja:
-4 cz, lepiku
- 3 cz. sproszkowanej kredy (może być gips)
- 2 cz, kalafonii
- 2 cz. wosku pszczelego
Bon apetite!

Pomysł na zadowolenie. The idea of satisfaction.

2012-01-19T10:33:00.000-08:00

Co robisz, żeby poczuć się dobrze? A co robisz, żeby poczuć się lepiej, gdy coś Cię gryzie? Ja idę na spacer. Długi. Nawet w zimie.
What do you do to feel good? And what do you do to feel better when something bites you? I am going for a walk. Long one. Even in the winter.

Jeszcze chętniej idę na spacer do lasu.
Still willing to go for a walk in the woods.

Nawet jesienią i zimą to piękne i pobudzające wyobraźnię miejsce.
Even in autumn and winter it's a beautiful and imaginative place.

Można podumać nad wodą.
You can meditate by the water.

Po powrocie patrzę na zmartwienia z innej perspektywy.
After returning I look at the troubles of a different perspective.

"Troska Ogrodnika" czyli "Dusza Roślinki W Nasionku" część 2. "Soul of the plant in the seed," Part 2

2012-01-18T13:22:00.000-08:00

Finalny efekt: forma broszki, oksyda chemiczna brązowa i przetarcie papierem wodnym 2500, powierzchnia wykończona woskowaniem.
The final result: the brooch form, chemical oxidated to brown, sanded with paper 2500 grid, surface finish waxing.

"Troska Ogrodnika" czyli "Dusza Roślinki W Nasionku" część 1.

2012-01-17T12:10:00.000-08:00

"Dusza" powstała, ponieważ chciałem spróbować, jak mi pójdzie kształtowanie krawędzi na podniesionej repusowaniem blaszce. Chciałem przećwiczyć tworzenie takiej "grani" na tej części powierzchni blachy miedzianej, która po obróbce od strony odwrocia na licu jest wypukła. No i efekt jest chyba nie najgorszy, chociaż...zawsze mam wrażenie, że mogłem spisać się lepiej.
Chciałem też sprawdzić jedną z nowych puncyn - sobayose.http://www.ganoksin.com/borisat/nenam/japanese-chasing-tools.htm

Moja sobayose jest jedną z najnowszych punc, tych supertwardych, ze stali narzędziowej S2 kutej i hartowanej do 62 HRC. Świetnie się nią pracuje. Jutro wypróbuję jej bliźniaczkę z wypukłą owalną powierzchnią roboczą - "koroną".
"Dusza" jest broszką, do której sam zrobiłem agrafkę a jak to zrobiłem opiszę w oddzielnym artykule. A oto jak wygląda.

Do zrobienia zdjęć użyłem takiego fajnego namiotu bezcieniowego, że po prostu dech zapiera ;)

Ciąg dalszy nastąpi...

"Wachlujący Się Robaczek." Small bug with the fan.

2012-01-13T06:46:00.000-08:00

Mały wisiorek zimno kutej miedzi z oksydą ogniową.
Na powierzchni lica wydzielił się chyba jakiś tlenek o srebrzystej barwie nadając ciekawy wygląd. Próbowałem już parę razy oksydowania temperaturowego. Trudne jest, więc zacząłem oksydować ogniowo, nie licząc na pełną kontrolę ale na to, że zawsze jakaś ładna barwa może się pojawić nieoczekiwanie. I tak się dzieje za każdym razem. Przy okazji zaczynam panować nad tym. O rety, jeszcze się tego mimochodem nauczę! Jednak racja jest w działaniu a nie w jego zaniechaniu ale podejście nacechowane czystością umysłu i luzem może dać więcej, niż się wydaje!

Manifest.

2012-01-10T11:02:00.000-08:00

Nie jestem profesjonalistą, ale z uporem się doskonalę.
Nie jestem mistrzem, ale pomagam innym robić to, co na poważnie robię dla siebie.
Nie jestem artystą, złotnikiem, jubilerem ani nawet rzemieślnikiem czy rękodzielnikiem, ale nie czuje potrzeby ścisłego określenia siebie, bo nie jestem biurokratą.
Nie mam wytwornej galerii, ale ci, dla których robię np. biżuterię są zadowoleni i podoba im się ona a to mnie cieszy.
Nie stać mnie na szkolenia i kształcenie się w tej sztuce, którą uprawiam, ale z radością i wdzięcznością gromadzę wiedzę ze wszelkich źródeł w szczególności tą przekazywaną przez życzliwego i miłego człowieka, który jest wybornym ekspertem. Miałem szczęście, że go spotkałem. Zdarza się. /Dzięki za wszystko, Tom!/
Nie mam dyplomów i dokumentów poświadczających wiedzę i umiejętności, ale Van Gogh też nie miał papierów i dyplomów. (Nie żebym się do niego porównywał ale jest pewna analogia).
Nie wstydzę się brakiem pieniędzy na wyrafinowane, drogie narzędzia i akcesoria, bo mam mózg i staram się go używać.
Bufonada wielkich galerii mnie drażni...
Ale działam bo lubię. Jak powiedział Jean Claude van Damme w filmie "Nieuchwytny cel": "Biedni ludzie też się czasem nudzą."
Trudności wszelkiego rodzaju służą mi do doskonalenia się.
Podoba Ci się to, co robię - dziękuję, jest mi bardzo miło!
Widzisz błędy i mankamenty w tym, co robię - nie wyśmiewaj, pomóż i doradź jak ulepszyć.
Nie podoba Ci się to, co robię i wolisz jednak wyśmiewać - Bóg z Tobą, żyj długo, żyj szczęśliwie!
Pławię się w szczęściu tworzenia jak świnia w błocku i życzę tego samego wszystkim, którzy coś tworzą, majsterkują itp.
Gorąco pozdrawiam! Powodzenia we wszystkim! :)
- Angus

"Gdy ubogi w taniec... doradzają tylko biesy" cz. 4 Moje narzędzia czyli wściekle uparta szkoła repusowania."

2012-01-10T10:18:00.000-08:00

Otrzymywałem wiadomości z prośbą o poradę jak zacząć kuć na zimno. Niestety nikomu nie jestem w stanie zbyt wiele pomóc ponieważ moja wiedza jest bardzo ograniczona. Chcę jednak dać z siebie jak najwięcej. Prezentuję teraz moje narzędzia do zimnego kucia - repusowania i trybowania.
Zrobiłem remanent moich gratów aby wiedzieć, czego jeszcze mi potrzeba, co mam dokupić a co mogę i powinienem zrobić. Ten komplet, który stworzyłem okazał się więcej niż dostateczny aby powstały te rzeczy, które do tej pory prezentowałem. Skoro tak to być może komuś przyda się taka nieprofesjonalna prezentacja i pozwoli łatwiej skompletować własny zestaw narzędzi.
Od razu uprzedzam, że wiedzę zawartą tu i w innych moich artykułach najlepiej dopełnić i skorygować sięgając do innych lepszych źródeł. Znakomitym źródłem informacji jest wątek "Stare techniki złotnicze" na forum Srebrnie.pl.
Mam nadzieję, że niczego nie przedstawiłem jako bardziej trudnego i skomplikowanego niż jest w rzeczywistości.

Puncyny.
Mam ich teraz 104 sztuki. Wciąż uzupełniam ten komplet. Są bardzo zróżnicowane pod względem kształtów i rozmiarów. Wszystkie są ze stali narzędziowej gatunku S2 bardzo twardej i lekko sprężystej. Materiał to w większości klucze imbusowe.

Ostatnie zrobiłem z jeszcze twardszej stali, kutej przemysłowo na zimno i hartowanej do wartości 58 - 62 HRC (stopni w skali Rockwella). To bardzo dużo. Te puncyny są obłędnie trwałe. Może przekażę je swemu dziecku. Za materiał posłużyły bity przedłużone, punktaki, pobijaki i przecinaki YATO oraz Stanley.

Młotki.

Ten najważniejszy był zakupiony po okazyjnej cenie na Allegro. Większość jednak to młotki przerobione. Prawie wszystkie maja skrócone trzonki dla większej wygody w użyciu. Wszystkie powierzchnie robocze są precyzyjnie ukształtowane i wypolerowane.

Podstawowy profesjonalny repousse hammer.

Trochę przeinaczony młotek złotniczy.

Dwustugramowy zwykły młotek ślusarski z węższym końcem wyoblonym i łukowato ukształtowanym. Koniec szeroki płaski ukształtowany w koło i lekko wypukły.


Mały młotek cyzelerski.

Stugramowy młotek ślusarski z jednej strony ukształtowany w półkulę z drugiej w obły łuk.

Ścięty z jednej strony młotek blacharski typu ball-pein hammer. Jego właśnie używałem początkowo do pobijania puncyn.

Tego młotka używam najczęściej. Mały niespełna stugramowy młoteczek stolarski typu Warrington. Jeden koniec zaokrąglony drugi - liniowy ukształtowany w łuk i wyoblony.

Rysik, sztychel i łapka do zakuwania karg.

Imadła.

Duże i małe. Jedno bardzo stare drugie nieprzyzwoicie stare. Oba dziarskie i "na chodzie".

Kleszcze - szczypce.

Wszystkie małe.

Duże.

Najczęściej używane.

Pilniki.

Wszystkie moje "iglaki".

Najczęściej używane.

Papier ścierny.
Różne ziarnistości: od 150 do 2500 i polerującego "rouge" plus ściereczka polerująca.

Piłki.

Najzwyklejsza do metalu - po lewej, z wolframowym brzeszczotem - po lewej.


Klasyczna "gesztelka" z podwójnym naciągiem i z kobaltowymi brzeszczotami.

Pasty polerskie i impregnaty.


Pasta niebieska, zielona oraz mikstury złożone z pokostu lnianego, wosku pszczelego i terpentyny balsamicznej do zabezpieczania powierzchni miedzi - rzadsza i gęstsza.

Linijki i ekierki.

Prawdziwi artyści ich nie używają ale ja nie uważam się za artystę.

Drobne narzędzia pomocnicze.
Niby mało ważne ale nie można się bez nich obejść.

Pęsety mała i duża, zacisk chirurgiczny (służy mi do trzymania blaszki nad ogniem w czasie wyżarzania), szczoteczka mosiężna do czyszczenia i satynowania powierzchni blachy, pędzelek do oksydy (lepiej jest zanużać miedź w oksydzie), pędzelek do impregnatów woskowych, szczoteczka do zębów do czyszczenia, suwmiarka (lepsza byłaby precyzyjna elektroniczna lub "zegarowa"), starego typu cyrkiel i miękki ołówek.

Małe jubilerskie nożyce do blachy, stare duże nożyce, miękki ołówek, precyzyjny ołówek (lekka przesada - nie jest niezbędny), czarny i niebieski flamaster niezmywalny, precyzyjny cyrkiel i duży cyrkiel traserski.

Mała szlifierka z różnymi końcówkami w zastępstwie tzw. "silnika jubilerskiego" o wiele niż on tańsza oraz wiertła.

Większe wiertła i uchwyt - mini wiertarka ręczna.

Podkłady, kowadła i klepadła.

Podkłady z grubej skóry, z gumy porowatej - "komorowej", bloczek stalowy - "flahajzyn", duża płyta stalowa, kowadełko "szperak" i "babka" - klepadło do kos.

Pieniek dębowy z wyciętą wklęsłością na powierzchni do wstępnego wyklepywania naczyń i na krawędzi do wykańczania krawędzi naczyń (ciąłem go ze dwie godziny ręcznie - idiota).

Gruby plaster z dębowego pieńka z otworem na klepadło oraz samo klepadło stalowe z blokadą z kawałka skóry.

Klepadło z rury, klepadło z litego stalowego walca, imadło mocujące do klepadeł zamocowane na stałe na desce klonowej.

Plaster z pnia dębu z rowkiem półokrągłym rowkiem i z półokrągłą małą wklęsłością.

Gruba guma z nakładek na stopnie schodów do podkładania pod deskę na której jest blaszka na podkładzie z innej gumy lub grubej skóry. Ta guma niweluje drgania i tłumi hałas.

Kowadło piaskowe - skórzany worek z piaskiem własnej roboty.

Niektóre podkłady pod blachę - deska klonowa i guma komorowa.

Regulowany przyrząd do unieruchamiania blachy na podkładzie gumowym lub skórzanym.
Powstał z deski dębowej, małych desek bukowych (nasączonych olejem dla utwardzenia i uodpornienia na złamanie), gumy i pary śrub i nakrętek motylkowych. (Jeszcze nie odciąłem nadmiaru trzpienia śruby od góry a należy to zrobić by nie przeszkadzał w pracy.)

Przyda Ci się - fajnie, powodzenia!
Nie przyda Ci się bo wiesz i umiesz więcej - podziel się wiedzą. "Dając otrzymujesz".

Gdy ubogi w taniec... doradzają tylko biesy. Cęść 3. Stopka do kształtowania karg.

2012-01-06T04:41:00.000-08:00

Małe, sympatyczne narzędzie do doginania ścianek kargi aby zakuć osadzony w niej kamień. Nie daje się łatwo zastąpić czymś innym.
Potrzebowałem takiego odkąd nauczyłem się od kolegi jak wyykuć jednolitą kargę ale go nie miałem. W sklepach internetowych kosztuje kilkanaście PLN ale nie miałem ochoty czekać 2 - 3 dni ani kupować więcej produktów żeby się opłacało wydać dodatkowe pieniądze na koszty wysyłki. Dobrze wiedziałem, że mogę takie narzędzie zrobić w ciągu czterdziestu, góra pięćdziesięciu minut.
Wygrzebałem wśród swoich narzędzi stare i wyeksploatowane wiertło piórowe rozmiar 30 mm.

Uciąłem większą część pióra i trochę trzpienia. Ukształtowałem pióro w lekki łuk, wygładziłem i wypolerowałem. Każde cięcie i szlifowanie systematycznie przerywałem chłodzeniem stali w wypróbowanym wodnym roztworze płynu do mycia naczyń. Wywierciłem otwór w ładnym kawałku drewna wiązowego, w mniejszym kawałku drewna wenge i w plasterku grubej skóry. Osadziłem trzpień na klej epoksydowy. Ukształtowany wstępnie materiał rękojeści ostatecznie wygładziłem, wypolerowałem i zaimpregnowałem miksturą, której kompozycja składa się z wosku pszczelego, pokostu lnianego i terpentyny balsamicznej starej daty.

I... jest! Solidny aż do przesady ze względu na wysoką twardość stali, przesadnie elegancki jak rękojeść noża, wygodny i praktyczny. Koszt materiałów - około 10 zł. Satysfakcja - wieeelka!

"Leśne Skrzaty Jedzą Kisiel" czyli jak radziłem sobie jako pomocnik Świętego Mikołaja.

2012-01-01T06:50:00.000-08:00

Corocznie staram się wyręczyć trochę corocznie zapracowanego Świętego Mikołaja. Na Gwiazdkę w ubiegłym roku moja Pani dostała kilka wisiorków: jeden w kształcie listka brzozowego i dwa w kształcie listków miłorzębu japońskiego.
Oczywiście wybór formy to wynik wnikliwej i dyskretnej obserwacji co jej się podoba.
Oto one, wykute na zimno z miedzi i oksydowane ogniowo.

"Leśne Skrzaty Jedzą Kisiel"

- z "oczkiem" z bursztynu zakutym w jednolitą kargę. Ten spodobał się najbardziej. Moja Pani zażyczyła sobie dorobienia agrafki żeby można było nosić to również jako broszkę.

"Tańcząca Parasolka"

"Wielka Ucieczka Śliwki Z Kompotu"

- z "oczkiem" z korala.

"Zęby Nielubianej Ciotki" - zamówienie od koleżanki mojej Pani.

2011-12-23T13:06:00.000-08:00

Zdjęcia jakością nie grzeszą ale cuś tam widać.
Agat i srebro. Komplet: kolczyki plus wisior.
Pani Renata, koleżanka mojej Pani z pracy zamówiła coś delikatnego ze srebrem i jakimś niebieskim kamieniem. Projekt opracowałem razem z moją Panią. Finalny efekt natychmiast spodobał się pani Renacie co napełnia mnie niewymowną radością.
-Serdecznie Panią pozdrawiam, Pani Renato! Oby się Pani dobrze nosiło!

2011-12-23T09:48:00.000-08:00

"Patelnia Leśnych Skrzatów"

2011-12-18T02:39:00.000-08:00

Od czasów gdy zaczynałem repusować czyli kiedy powstał "Miedziany Listek" chciałem zrobić całą gamę różnych ozdób, które bazują na kształtach różnych liści.
Oto pierwszy - wisiorek.
Po jego wykuciu trochę eksperymentowałem z oksydowaniem ogniowym. Teraz zastanawiam się, czy nie dodać kolczyków i bransolety w tej samej formie do kompletu.
Miedź repusowana.

"Gdy Kobieta Otwiera Puszkę"

2011-12-11T09:06:00.000-08:00

Przyszła do mnie Pani Kasia i poprosiła bym zamienił dwa srebrne widelce - antyki na bransoletki. Chwyciłem różdżkę, rzuciłem zaklęcie i tak wyszło, jak widać.
Autor projektu - Pani Kasia, którą serdecznie pozdrawiam :)
Technika - kucie na zimno.

"Zamglony Ogródek"

2011-12-11T08:52:00.000-08:00

Wisiorko - broszka, miedź repusowana, oksydowana ogniowo. W sumie chyba z pięć godzin pracy. Ciekawe, czy się komukolwiek spodoba?

"Zespół Dnia Poprzedniego"

2011-11-26T09:09:00.000-08:00

Od dawna zamyślałem wyklepać coś z jednoliniowym ornamentem celtyckim. Zaczynam więc od czegoś łatwiejszego. Jak ktoś z Was uważa, że to jednak trudne, niech obejrzy inne celtyckie plecione ornamenty liniowe. Niektóre są naprawdę potężnie rozbudowane ale zawsze piękne i jednocześnie geometrycznie doskonałe.
Próbowałem zrobić oksydę ogniową ale wyszedł trochę inny kolor niż sobie umyśliłem. No ale to trudne.
Autorem projektu jest: ta daam! - Moja Ruda Dziewuszka!
Nazwę jednak wymyśliłem sam, jak zwykle ;)

odwrocie

po przetarciu delikatną szmatką

forma ostateczna po oksydzie chemicznej brązowej, która pożarła wcześniejszą ogniową

"Seksowna Królowa Egiptu"

2011-11-17T02:51:00.000-08:00

Nareszcie zrobiłem kutą kargę, jednolitą z denkiem i to dokładnie pod wymiar kamienia. To bardzo miłe uczucie, kiedy pokonuje się kolejny stopień trudności w danej dziedzinie.

Dzięki tej udanej operacji mogła powstać kuta na zimno bransoleta. Pojęcia nie mam, co to za kamień ale spodobał mi się, więc go wykorzystałem. Bransoletę nazwałem:

"Seksowna Królowa Egiptu".

Leśne Żuczki Na Zbraniu"

2011-11-16T14:22:00.000-08:00

I znowu wisiorko - broszka, znowu miedź i ulubiona technika. Oksydowałem toto na czarno i przecierałem delikatnie.

"Drzwiczki Kaflowego Pieca"

2011-11-16T14:17:00.000-08:00

Repusowana w miedzi wisiorko - broszka, oksydowana na brązowo.

"Gdy Piorun Uderzy W Sałatkę"

2011-11-16T14:07:00.000-08:00

Ten sporej wielkości wisior powstał pod wpływem koleżanki z forum Srebrnie, która zwróciła uwagę na piękno biżuterii i deseni secesyjnych i art nuveau.
Miedź i bursztyn; brązowa oksyda; średnica 6.5 cm.
Zastanawiam się, czy nie dolutować na odwrociu agrafki tworząc w ten sposób wisiorko - broszkę.

"Zachód Słońca Przez Firankę"

2011-10-27T08:26:00.000-07:00

Ciągle i jak najczęściej z radością ćwiczę repusowanie więc zrobiłem kolejny wisiorek. I znowu parę błędów ale powoli uczę się ich unikać lub je tuszować. Chyba na razie dość wisiorków. Może niedługo przyjdzie kolej na kolczyki albo bransoletkę jakąś? Cukiernica też czeka.
"Zachód" jest oczywiście z miedzi, repusowany, z bursztynem bałtyckim. Oksydowany chemicznie i namaszczony olejem i woskiem. Chyba dorobię dwa kółka jako krawatkę.

"Niedźwiedź Polarny"

2011-10-24T00:59:00.000-07:00

Noże, które dawniej zrobiłem - ciąg dalszy. Nowy, drugi skandynaw. Stal kuta, mosiądz i gruba skóra i drewno ucięte w poprzek słojów zamiast wzdłóż plus budowa trzpieniowa.. Efekt - jak widać. Drewno impregnowane woskiem pszeczelim, rozpuszczonym w terpentynie balsamicznej starej daty, od wujka, świętej pamięci, artysty malarza, bardzo dobra - dzięki , wujku !)

"Lampart"

2011-10-24T00:47:00.000-07:00

Inny wariant prymitywnego obozowego "Kuguara": pół centymetra węższe ostrze, inny, dużo prostszy filework, poza tym ta sama konstrukcja full tang, też prześliczny czerwony orzech na rękojeści też nitowany mosiądzem. Tym razem drewno olejowane i polerowane i pochwa też w stylu prymitywnym.
Ten nożyk był prezentem dla mojego nauczyciela sztuk walki za symboliczną monetę. Zgodnie ze starym, ciekawym obyczajem: jeśli przyjaciel da ci w prezencie nóż daj mu za to monetę ( w innej wersji: grosz ), żeby ten nóż nie przeciął waszej przyjaźni.
Niech Panu dobrze służy, Sensei !

"Kuguar"

2011-10-24T00:36:00.000-07:00

Nim założyłem blog o nożach, powstało w ciągu kilku lat parę noży, więc opisuję teraz jeden z wcześniej zrobionych.
W marcu 2010 r. zrobiłem nóż biwakowy, duży i solidny. Mój przyszły teść podarował mi parę pięknych kawałków czerwonego orzecha z leśnych ostępów Roztocza! Oto, jak go wykorzystałem. Powstał nóż bardzo solidny, niewiele dłuższy niż moje dwie dłonie. Stylizowany na prymitywny. Surowy, przaśny i prosty. Drewno ukazało przepiękny rysunek słojów. Jedyna ozdoba to filework.
Pierwszy raz zrobiłem nóż z nie całkowicie zaokrągloną w przekroju rękojeścią - na okładzinach zostawiłem krawędzie, podobnie, jak to jest w niektórych nożach kuchennych. Boczne - najbardziej wyeksponowane powierzchnie okładek są tylko lekko wypukłe. Trzyma się toto w ręku , o dziwo, całkiem wygodnie.
Ostrze jest dość szerokie, przez co cały wydaję się dość pękaty ale tnie , kroi i przycina drewno w warunkach polowych i produkty spożywcze w kuchni bardzo wygodnie.
Stal kuta, nierdzewna; bardzo twarda i odporna na ścieranie. No i ten piękny czerwony orzech.
W następnym poście pokażę inną wersję tego modelu.

"Mały Leśny"

2011-10-24T00:21:00.000-07:00

Kolejne wspomnienie kolejnego zrobionego w przeszłości nożyka.
Jest na tyle solidny, że chyba sprawdziłby się w leśnych ostępach podczas obozowania ale również w kuchni. Trudno nie zauważyć, że pozazdrościłem Matthew Lesniewskiemu. Nie stać mnie na nożyk od niego.
Chciałem zrobić nożyk nie tylko w tym stylu zdatny do lasu ale także taki, który nie bałby się wody i kwasu np. z owoców lub warzyw.
Nożyk jest ze stali nierdzewnej, kutej, bardzo twardej i odpornej na ścieranie. Rękojeść jest z drewna dębowego z efektem postarzania. Nity ze stali nierdzewnej. Prostota, solidność i miłe dla oka kształty - cel osiągnięty.
Delikatny filework i wygrawerowane serduszko - takie szaleństwo ! Chyba z radości ale Matthew też takie zrobił na jednym z noży dla swojej żony.
Kiedyś przyjaciel powiedział mi, że nóż nie musi być idealny geometrycznie , żeby był piękny. Surowe piękno i efektowna prostota. Trochę czasu mi zajęło, zanim się tego nauczyłem. Chylę czoła przed Matthew Lesniewskim - on jest w tym mistrzem !

"Foka"

2011-10-24T00:12:00.000-07:00

Powstał dawno temu w ciasnej, małej piwnicy przy pomocy wiertarki i szlifierki kątowej plus papier ścierny, wiertła, pilniki itp. drobne narzędzia. Prawdą jest też, że zawsze mało wiedziałem o obróbce stali i drewna; moja wiedza jest szczątkowa i czysto amatorska. Chciałem zrobić ładny nożyk w skandynawskim stylu. Pierwszy był zbyt toporny by go zaprezentować.
Ostrze jest ze stali nierdzewnej po przerobieniu Martini Ilves. Zmieniłem profil bowie na straight edge a później przygotowałem warstwy budowy rękojeści, czyli licząc od ostrza: czerwony orzech, dwie warstwy grubej skóry, piękny kawałek wiązu, dalej znów dwie warstwy skóry i znów czerwony orzech. Na końcu głowicy wystaje koniec trzpienia sklepany na zimno, podparty małym pierścieniem z mosiądzu. Cała rękojeść jest nasączona olejem; niestety zaledwie Kujawskim, bo nie miałem akurat nic lepszego, ale za to z pierwszego tłoczenia ;).

"Sokół"

2011-10-23T23:59:00.000-07:00

Stal kuta, nierdzewna, szlif pełny płaski z wyraźnym konweksem, rękojeść - czerwony orzech (wenge) i oplot ze skóry stabilizowanej epoksydem, budowa full tang, niezbyt wyszukany filework. Pełnowymiarowy choć niezbyt duży nożyk w stylu prymitywnym, "traperskim".
Zrobiony dość dawno temu jako przeróbka noża kuchennego.
W tle kabura do Colta Navy - prezent od przyjaciela, który nauczył mnie sporo o robieniu noży.

Projekt "Miętówka W Paszczy Wieloryba".

2011-10-22T13:25:00.000-07:00

Artykuł opisuje próbę i ćwiczenie, tyleż radosne co pozbawione wiedzy i doświadczenia.

Pomysł miałem taki: zrobić broszko - wisiorek repusowany w miedzi. Było tak:
odciąłem od arkusza blachy miedzianej grubości 0.57 kawałek jakieś 6 x 10 cm, wyżarzyłem nad palnikiem kuchenki gazowej i gwałtownie schłodziłem (glejowanie, anelowanie). Zapaliłem papierosa, podumałem i narysowałem na papierze projekt kształtu. Narysowałem taki sam na blaszce niezmywalnym cienkopisem. Potem poprawiłem go rylcem z twardej stali. Zrobiłem to niezbyt głęboko; na tyle tylko, żeby kolejne glejowanie nie zatarło rysunku.

Następnie wybiłem linię kształtu, używając średniej wielkości chiselka liniowego. Robiłem to dość płytko. W tym czasie blaszka leżała na stalowym płaskim kowadełku.

Lico wytrasowane, trzeba brać się za repusowanie odwrocia. Najpierw sprawdziłem widoczność linii. Nie była zbyt dobra więc przetarłem powierzchnię papierem ściernym granulacji 1600, co uwidoczniło linie ta tyle dobrze, że dało się je wykorzystać do repusowania.

Zacząłem wybijać używając owalu wypukłego, półkuli -"perły" i linii grubej wypukłej. Repusowałem na bardzo grubej skórze. Smołę owszem mam, domowej roboty z lepiku dachowego, sproszkowanej kredy, kalafonii, odrobiny laku i z wosku pszczelego. Ale nie mam nagrzewnicy. Jeszcze kiedyś coś wymyślę w tym temacie albo wreszcie zarobię na nagrzewnicę.

Na końcu tego kształtu użyłem kropli wydłużonej wypukłej.

Niestety, nie używałem smoły więc podniosły się też te obszary, które nie miały się podnieść - sąsiednie kanaliki. Musiałem więc obniżyć je pracując na odwrociu (trybowanie) na liniach rysunku na styku sąsiednich kanalików. Użyłem do tego puncyny o kształcie takim.

Czy wybrałem właściwy chisel do tego zadania wie tylko bóg i Tom. Później znowu wyżarzanie bo blaszka zdążyła się już zahartować od uderzeń.

Osuszyłem i oczyściłem ścierką, kubek ze słoniem z zimną wodą wrócił na swoje miejsce w lodówce i zacząłem poważniej pracować na licu.

Wyprostowałem ostrożnie blachę trochę w rękach a trochę szczypcami i spłaszczyłem tło dużymi "planisherami" okrągłym, diamentem (w kształcie oka) i prostokątnym.

Zniwelowałem rowki tworzące obrys kształtu od strony powierzchni płaskiej za pomocą "owczego kopytka".

Potem jeszcze poprawiłem spłaszczenie na tle i zrobiłem na nim fakturowanie dookoła wypukłości małą "perłą", dalej od wypukłości dużą "perłą" a dalej prostokątem płaskim, trzymanym lekko pod kątem. Aby uzyskać gładką powierzchnię na licu przeszlifowałem dokładnie wypukłości papierem ściernym granulacji 500, potem 600, 800, 1000 i 2500; potem supergładzącym różowym i dokończyłem ściereczką polerującą.

Umyłem płynem do naczyń, żeby odtłuścić i odpylić i zaoksydowałem oksydą w paście. Zostało mi trochę po okresie fascynacji strzelectwem, które musiałem wybić sobie z głowy.

Ostatnie polerowanie po oczyszczeniu z resztek oksydy. Efekt jest, jaki jest.

Wkrótce dorobię agrafkę ze stali nierdzewnej i zamocuję ją na odwrociu. Nie omieszkam pokazać efekt ostateczny.
Mam nadzieję, że jeszcze żyjesz, drogi Czytelniku, że nie zanudziłeś się na śmierć.

"Parę Kropel Flegaminy"

2011-10-21T02:00:00.000-07:00

Chciałem zrobić coś zwykłego do sprzedania na targu ale trochę się zapędziłem i wyszło coś takiego. Stal szlachetna oksydowana ogniowo, srebro i agat.

"Gdy ubogi w taniec...doradzają tylko biesy" cz. 2

2011-10-18T02:55:00.000-07:00

"Jeżeli zrobisz wszystko aby wykorzystać daną sytuację, ona sama zacznie pracować na twoją korzyść"

- Angus McGyver

Artykuł prezentuje wiedzę, jaką nabyłem dzięki Tomowi Oldsmithowi, któremu składam serdeczne wyrazy szacunku i wdzięczności za jego jakże cenne i życzliwe rady; dzięki informacjom, zawartym na stronach internetowych różnych twórców jak chociażby Gene Olson i w niewielkiej mierze dzięki własnemu doświadczeniu.

Kształty puncyn do repusowania

Orientacja w kształtach puncyn repuserskich prezentowanych na stronach internetowych traktujących o tym temacie jest często utrudniona. Trudno jest zrobić wyraźne zdjęcie wypolerowanej stalowej puncyny. Rysunki schematyczne zaś są z natury rzeczy umowne i przez to niezbyt klarowne. Jak temu zaradzić?
Dawno, dawno temu, gdy chodziłem do podstawówki uwielbiałem zajęcia praktyczno - techniczne. Uczyliśmy się m.in. rysunku technicznego w trzech rzutach: widok z przodu, z góry i z lewego boku. Taki sprawdzony i uznany sposób prezentacji graficznej pomaga określić precyzyjnie kształt bryły więc czemu by nie zastosować go do puncyn repuserskich?
Oto prosty przykład: kształt zwany "kroplą płaską". Służy ona do spłaszczania blachy również w trudno dostępnych miejscach.

I wszystko jasne.
Pokażę teraz w ten sam sposób dwunastoczęściowy zestaw startowy, opracowany przez Gene'a Olsona, artystę i wytwórcę znakomitych jakościowo puncyn. W jego skład wchodzą: linia cienka - trzy różne długości, półkulista "perła" - również trzy różne wielkości, owal wypukły - także w trzech rozmiarach, płaskie koło, wydłużona wypukła "łezka" i tzw, "owcze kopytko".
Jeśli wolno mi ocenić jest to bardzo dobry wybór dla początkującego.

owal wypukły

linia cienka

"perła'

koło płaskie

"łezka" wypukła wydłużona

Ostatni kształt zwany przez Gene'a "owczym kopytkiem" jest trochę bardziej skomplikowany.

Oto cały zestaw wykonany przeze mnie metodą prezentowaną w poprzednim artykule.

Jeśli teraz porównasz te rysunki do zdjęć na stronie Gene'a zdobędziesz pełniejszą orientację co do kształtów puncyn jakie możesz zrobić samodzielnie.
Prosty przykład, jak ukształtować poprawną geometrycznie puncynę, w tym przypadku owal wypukły.

W pierwszym etapie koniec klucza ampulowego (w markecie budowlanym w moim mieście jedna sztuka kosztuje 1.50 PLN) ukształtuj w prostokąt. Piąty etap polega na wyobleniu kształtu na obracającej się tarczy ściernej powiedzmy granulacji 220 -250 potem na tarczy 320.Ostatnim etapem jest oczywiście polerowanie. Tak oto tanim kosztem możesz szybko dojść do takiego rezultatu.

Mam teraz 70 puncyn w różnych kształtach i rozmiarach z twardej stali i o precyzyjnych kształtach, trzy sztychle do wykańczania detali na licu a wśród nich japoński "kebori" i rysik do trasowania kształtów. Widzę jednak wyraźnie, że w praktyce warto mieć dużo więcej wybijaków i to wielce zróżnicowanych tak w kształtach jak i w rozmiarach ale od czegoś trzeba zacząć.

-Powodzenia we wszystkim, co robisz kreatywnego!

Mam nadzieję, że komuś to pomoże i że niczego nie przedstawiłem w nieprawidłowy sposób i że informacje tu zawarte na prawdę są czytelne. W razie błędów proszę mnie poprawić.
W kolejnej części: jak zrobić pełny zestaw dwunastu sztuk puncyn w kształtach przydatnych na początek przygody z repusowaniem, jak zrobić młotek do wyklepywania kształtów geometrycznych, przydatny do repusowania naczyń oraz pomysły na zgromadzenie akcesoriów do warsztatu repuserskiego.

c.d.n.

Klejnoty "Między Słowami".

2011-10-16T13:59:00.000-07:00

Szukałem fajnego miejsca, w którym mógłbym wystawić na sprzedaż swoje prace. W tym czasie właściciele pewnego fajnego miejsca szukali kogoś, kto robi biżuterię, żeby móc tego kogoś prace wystawiać w swoim fajnym miejscu. Tak oto niektóre projekty moich prac jubilerskich, tworzonych w różnych technikach, są teraz wystawione w kawiarnio - księgarni "Między słowami" mieszczącej się przy ulicy Rybnej 4/5 na starym mieście w Lublinie. Warto tam przyjść nawet bez oglądania moich wypocin, ponieważ to bodajże najmilszy, najbardziej klimatyczny lokal w całym Lublinie.

"Rosyjska Księżniczka"

2011-10-13T01:47:00.000-07:00

Dla zabawy i odmiany wróciłem na dwie i pół godziny do wrapków. Stal nierdzewna oksydowana ogniowo, nieznanej proweniencji łańcuszek w kolorze czarnym, kółko z oksydowanego chemicznie mosiężnego drutu, sklepanego ręcznie do przekroju kwadratu, koral i koraliki szklane. Nie mogę być w pełni zadowolony bo popełniłem parę błędów metodycznych. Jak się wkurzę, to zrobię jeszcze raz całkiem poprawnie.

"Co Się Gapisz, Horus" czyli "klepany" wisiorek.

2011-10-13T01:24:00.000-07:00

Mała wprawka przed repusowaniem dekoracji na cukiernicy no i trening repusowania w małej skali. Blaszka miedziana 0.8 mm, oksyda chemiczna w paście, krawatka z drutu mosiężnego, ręcznie skutego do przekroju kwadratowego i podobnie jak wisior zaoksydowanego.

Gdy ubogi w taniec...doradzają tylko biesy. cz. 1 - Repusowanie.

2011-10-01T10:25:00.000-07:00

"Być wielkim wśród małych jest łatwo

ale nie być małym wśród wielkich to prawdziwa sztuka."

gen. Choi Hong Hi

Tematem artykułu jest stwarzanie sobie przez rękodzielnika akcesoriów i kształtowanie okoliczności sprzyjających twórczej pracy. Artykuł napisany jest tak, aby był przystępny przede wszystkim dla ludzi niezaznajomionych ani z dziedzinami technicznymi, ani z metodyką danej dyscypliny rękodzieła czy sztuki.

Pomysłowość

Cóż począć, gdy chce się robić coś, co wymaga użycia narzędzi, na które nie można sobie pozwolić finansowo? Jeden mądry człowiek z forum Srebrnie stwierdził, że pomysłowość jest trzecią ręką rzemieślnika. Podpisuję się pod tym wszystkimi czterema łapami. Gdy chcę inkrustować - robię najpierw nożyk do inkrustacji, gdy chcę tkać koralikami - robię krosno, gdy zapragnąłem repusować - zacząłem od zrobienia puncyn do repusowania etc, etc.
Oczywistym jest, że nie wszystko można zrobić samemu i tak np. nie zrobię kleszczy płaskich zbieżnych aczkolwiek pierwsze szczypce płaskie zbieżne w moim "warsztacie" to były małe kombinerki, w których wygładziłem powierzchnie robocze na szczękach. Więc można nie ponosząc wielkich kosztów zacząć działać niemal w dowolnej z dziedzin, których wspólnym mianownikiem jest wykorzystanie zdolności manualnych.
Począwszy od tego artykułu pokażę, jak poradziłem sobie w kilku tego typu okolicznościach, mając nadzieję, że pomoże to choćby jednej osobie, może doda animuszu, pobudzi entuzjazm czy pozytywnie nakręci.

Repusowanie i trybowanie

Zacznę od techniki repusowania. Jestem początkujący w tej dziedzinie, ale jak zawsze tak i teraz zaczynam z wewnętrznym przeświadczeniem, że się uda. Mam wiarę, bo wiara to podstawa.
Najpierw zrobiłem puncyny zwane także wybijakami. Jest to rodzaj stalowych prętów o końcówkach w różnych kształtach. Puncynę przykłada się do metalu w postaci blachy i uderzając młotkiem w drugi koniec puncyny kształtuje się blachę. Nazywa się to repusowanie lub trybowanie.

Zainteresowanym podaje linki do wielu wartościowych stron zawierających tutoriale i porady:
http://old-smithing.com/index.php/blog/http:// - strona Toma Oldsmitha, którą polecam w szczególności,
bo z jego tutoriali można nauczyć się bardzo wiele o technice repusowania
http://www.ganoksin.com/borisat/nenam/repousse.htm - ta strona uczy m.in. jak dany kształt puncyny kształtuje blachę
http://www.valentinyotkov.com/site/about.htm - strona Valentina Yotkova, która zawiera podstawy techniki oraz prezentuje podstawowe i dodatkowe kształty puncyn

Robiłem swoje pierwsze puncyny używając jako materiału wyjściowego wszelkich przedmiotów z twardej stali o dużej zawartości węgla jakimi tylko dysponowałem: starych, zużytych pilników np. iglakowych (cienkie, małe pilniki grubości około 3 mm), kluczy ampulowych (klucze w kształcie litery "L", sześciokątne
w przekroju), mniejszych przecinaków np. glazurniczych (dostępne w marketach budowlanych za niewielkie pieniądze). Nadają się również dłuta i śrubokręty dobrej jakości. Pierwszy zestaw był nader skromny, nie zawierał nawet podstawowych kształtów, proponowanych przez Valentina Yotkova na jego stronie.

Wykonanie tych narzędzi nie jest specjalnie trudne, potrzeba tylko wiertarki i piłki do metalu

... lub szlifierki kątowej

Mając materiał wyjściowy np. klucz ampulowy ucinam krótszy odcinek prosty

Tnąc szlifierką kątową muszę uważać, aby nie rozhartować metalu, więc nie naciskam, ale dotykam tarczą do metalu. Raz za razem ochładzam przecinany element, mocząc go przez chwilę w wodzie z dodatkiem płynu do mycia naczyń, co stanowi wyborne chłodziwo (ciecz chłodząca szlifowany lub cięty metal).

Szlifuję z grubsza pręt na grubej tarczy szlifierką kątową lub na tarczy ściernej przyczepionej na "rzep"
do gumowego krążka osadzonego na stalowym trzpieniu i zamocowanego w wiertarce.

Zaczynam od papieru ściernego o ziarnistości (grubości drobin ścierających) 60, potem 120, 220 i wykańczam 320. Jeśli puncyna ma mieć końcówkę wypukłą a nie płaską, szlifuję ten kształt na krążku ściernym na wiertarce. Następnie polerowanie z użyciem krążka filcowego, "nabitego" pastą polerską zieloną lub niebieską (do krążka filcowego przyciskam bloczek pasty i włączam wolne obroty, żeby pasta wtarła się w filc).

Polerując dotykam tylko końcówkę powstającej puncyny do krążka filcowego, nie naciskam i stale puncyną obracam. Poleruję dotykając pod różnymi kątami. W ten sposób powstaje gładka powierzchnia a kanty - krawędzie stają się lekko obłe i zaokrąglone. Takie mają być, by puncyna nie kaleczyła blachy np. miedzianej - tej najczęściej używanej do repusowania.

Tym sposobem w piątek 30. września przez niespełna dwie i pół godziny pracy zrobiłem osiem puncyn, perfekcyjnych geometrycznie, precyzyjnie ukształtowanych.

Dołączyły one do trzydziestu sześciu wykonanych wcześniej. Całość plus ostry rysik -
stalowy ołówek do trasowania (rysowania) po powierzchni blachy i sztychel grawerski
(rylec do grawerowania) prezentuje się tak:

Aby nie zardzewiały dwa - trzy razy w miesiącu przecieram je szmatką lekko nasączoną penetratorem (preparatem smarującym i usuwającym wilgoć) - może być WD-40. Ja stosuję Brunox pozostały po czasach, gdy strzelałem sportowo i rekreacyjnie. Rysik zrobiłem tą samą metoda, co puncyny i dodatkowo oprawiłem w rurkę termokurczliwą (rurka ze specjalnego tworzywa sztucznego, kurcząca się pod wpływem podgrzewania).

Mam nadzieję, że nie przedstawiłem tego jako bardziej skomplikowane niż rzeczywiście jest.

c.d.n.
W następnej części m.in.: dobór kształtów puncyn, sposób graficznego określania ich kształtu i klasyfikacji oraz robienie młotków do repusowania.

"Czekoladowy Budyń" - ostatni, czwarty pierścionek.

2011-09-28T09:39:00.000-07:00

Najnowszy, ostatni z czterech pierścionków z wenge czyli z czerwonego orzecha który przywiozłem onegdaj przed paroma miesiącami z pięknego Roztocza. Ten jest chyba najbardziej zbliżony do zamówionego kształtu i zapewne to on zostanie wybrany przez zleceniodawczynię ale kto przewidzi reakcję kobiety? ;) Tak jak wszystkie poprzednie jest polerowany niebieską pastą.

"Czekoladowy Budyń" c.d.

2011-09-27T13:10:00.000-07:00

Drugi w kolejności powstawania pierścionek, średnio gruby, też z wenge. Ten kształt był najłatwiejszy bo najmniej złożony.

"Budyń Czekoladowy"

2011-09-27T10:46:00.000-07:00

Pierścionek zrobiony na życzenie pewnej młodej damy. Drewno wenge - czerwony orzech, ładnie ukształtowany i wypolerowany. Z rozpędu zrobiłem trzy. Pierwszy - z drewna pakka - wzięła sobie moja Pani. Drugi jest trochę grubszy. Zdjęcia trzeciego niebawem.

Cukiernica

2011-09-27T00:08:00.000-07:00

Nie wygląda na takową? Słusznie ale tylko na razie. Już zaczyna nabierać rumieńców, to znaczy mam nadzieję, że wolno mi tak orzec i że rokowania są dobre.
To moje początki i wciąż się uczę więc może należało wziąć się za coś łatwiejszego, jak kolejny listek ale dla mnie nie byłoby wtedy żadnej frajdy. A tak: robię coś, na czym ledwie się znam z bezczelną świadomością, że musi się udać i mam z tego wielką radochę.
Przejście przez ten etap było dość długie, fachowiec i człowiek o większym doświadczeniu dałby sobie radę dużo szybciej a ja delektowałem się tą pracą i chłonąłem dużymi łykami materiał i specyfikę.
Jeszcze nie ze wszystkim radzę sobie tak dobrze, jakbym chciał. A może chcę za dużo? Na szczęście jest jeden fajny gość, który na pewno pomoże, podpowie i doradzi. Tak przy okazji, drogi czytelniku, warto tutaj zobaczyć co potrafi ten facet.

"Powłoka Ozonowa"

2011-09-25T10:30:00.000-07:00

Wisiorek ze stali oksydowanej i agatu. Trochę inaczej niż zazwyczaj potraktowałem potrójne pasmo drutu i inna jest aranżacja.

"Jesienny Spacer We Dwoje"

2011-09-25T09:52:00.000-07:00

Po pierwszym jesiennym spacerze z moją Panią zrobiłem taką wisiorko-broszkę z agatu i stali oksydowanej (te dwa małe kółka, zaczepione do agrafki, stanowią krawatkę do zawieszenia jako wisior):

Maczeta dla kolegi.

2011-09-24T07:17:00.000-07:00

Kolega i były sąsiad prosił mnie kiedyś, bym mu odrestaurował maczetę. Było to parę lat temu. Aż mi wstyd, że nie zrobiłem mu tego wcześniej.
Maczeta została całkowicie przerobiona: pozbawiona rdzy, szczerb, zmieniony kształt, dorobiona rękojeść z wiązu - naolejowana, zabejcowana z efektem postarzania i zaimpregnowana woskiem pszczelim, pokostem i terpentyną balsamiczną. Głownię zaoksydowałem chemicznie na zimno, krawędź tnącą wyprowadziłem na nowo, wypolerowałem ręcznie kamieniem wodnym. Efekt:

"Taniec Czarnych Owiec Wokół Ogniska"

2011-09-24T06:35:00.000-07:00

"Taniec" jest inna wersją "Irenki". Jedyna różnica to kamień. Tu jest nefryt. Reszta - bez zmian.

"Burza W Nocy"

2011-09-22T23:08:00.000-07:00

Wczoraj w późnych godzinach wieczornych miałem akurat wenę i powstało takie cuś ze stalowego oksydowanego drutu i kwarcu lodowego.

Prezentowania starych prac ciąg dalszy: "Ważka Nad Stawem"

2011-09-20T07:57:00.000-07:00

Kolejna spośród starszych prac, smukła broszka ze stali nierdzewnej oksydowanej płomieniowo i przecieranej z kryształem górskim, kryształkami Swarovskiego i kwarcem. Kupione przez koleżankę.

"Czrna Nuta" i "Złota Nuta"

2011-09-20T07:33:00.000-07:00

Wisiorek ze srebrnego drutu (pierwszy) i z hematytu oraz wisiorek z drutu miedzianego (drugi) i z hematytu. Zrobiłem też kilka w postaci wisiorko-broszek. Na trzecim zdjęciu: w formie kolczyków. Celem pośrednim było wykorzystanie hematytów z bransoletki kupionej na targu.

"Wrzos W Ciemnym Lesie"

2011-09-20T07:20:00.000-07:00

Właściwie to nic wielkiego ale podobno swój urok ma. Wisiorek: stal nierdzewna, oksydowana płomieniowo (znowu), srebro i kwarc.

"Biała Wydra" - trochę starszy nożyk.

2011-09-19T10:25:00.000-07:00

Stal jak zazwyczaj: kuta, nierdzewna, bardzo twarda. Drewno klonowe, olejowane i już.

Splot bizantyjski w wielu odsłonach

2011-09-19T09:56:00.000-07:00

"Piana Morskich Fal" drut srebrny i howlit turkusowy.

"Strumień Lawy" stal nierdzewna oksydowana płomieniowo i hematyt.

"Śnieg Gdy Pada Nocą" drut - jak wyżej - i obsydian śnieżny.

"Perły Piratów"drut - jak wyżej, howlit tkany zwany pajęczym. Fujjj!

"Krople Na Kamieniu" drut - jak wyżej, kryształ górski.

"Kamienie I Lawa" drut - jak wyżej, hematyt.

"Kromki Chleba Z Miodem" stal - jak wyżej, szkło barwione.

"Rycerski Łańcuch" - chamski hardcore z podkładek sprężynujących.

"Czarna Mamba" stal nierdzewna, oksydowana płomieniowo - proste i zwykłe. I cienkie.
"Wszystkie Podwieczorki Dżdżownicy" też się tu zaliczają.

"Wilczy Pazur" - trochę starszy nożyk

2011-09-19T09:27:00.000-07:00

Rękojeść z klonu, na nasadzie rękojeści gruba skóra, stal nierdzewna, kuta o wysokich walorach twardości i odporności na ścieranie, szlif pełny płaski z lekkim konweksem i już go dawno nie mam.

"Zezowaty Wilkołak"

2011-09-19T09:11:00.000-07:00

Trochę drutu spawalniczego nierdzewnego, rozhartowanego i oksydowanego płomieniowo w dwóch średnicach, koral naturalny kulisty i kryształek Swarovskiego. Wymieszać, podgrzać i podawać z bitą śmietaną i rodzynkami.

"Lodowa Rzeźba" - pierwsza praca w technice rzeźby z drutu - wiresculpture

2011-09-17T13:36:00.000-07:00

Dawno temu, przynajmniej takie odnoszę wrażenie, zrobiłem swoją pierwszą biżuterię w technice rzeźby z drutu. Zabawne ale mam też wrażenie, że od tamtej pory tak naprawdę niewiele się nauczyłem nowego i niezbyt rozwinąłem swoje umiejętności w tej technice. Na przykład nie pracowałem z użyciem kamieni bez nawiertu, jak to robią najlepsi. Może to tylko takie chorobliwe dążenie do perfekcji? Albo muszę jeszcze sporo popracować albo pozbyć się chorobliwego perfekcjonizmu. A może popracować nad umiejętnościami w zakresie tej techniki i jednocześnie nie dążyć do idealnego efektu. Norwid pisał, że są miejsca na złączeniu form rzeźbiarskich, gdzie forma z formą łączy się i zostawia ślady i tylko barbarzyńca by je usuwał i tym sposobem niszczył całość. A może należy działać jeszcze inaczej: poruszać się w stronę idealnego efektu ale bez nacisku na na dotarcie do absolutnego, perfekcyjnego efektu? Jak myślicie? Ja jedno wiem na pewno: należy...działać. Natura sama załatwia resztę. Oby niebiosa dalej sprzyjały.

"Lodowa Rzeźba" jest zrobiona z drutu miedzianego grubości 0.8 mm i ze szkła crackle i wtedy byłem zadowolony z tej roboty... przez jakąś godzinę, potem nastąpiły te skubane wątpliwości i samokrytyka.

"Zakręcona Irenka Czyli Oko Cyklonu"

2011-09-14T12:07:00.000-07:00

Ze specjalną dedykacją dla Toma, żeby dał radę i miał możliwość i siły po pracy do stworzenia nowych dzieł!

Stal nierdzewna, oksydowana płomieniowo pod postacią drutu w ogniwkach, zaplecionych w łańcuch bizantyjski oraz agat w barwie ametystu. Wisiorek, jak kto nie wiedział.

"Tartak O Zmroku"

2011-09-14T11:55:00.000-07:00

Na co może się przydać skromne chociażby doświadczenie z zakresu tworzenia noży autorskich, w trakcie tworzenia autorskiej biżuterii? Ano może. Piny mozaikowe, z powodzeniem zastępujące mniej zdobne nity w nożach, można wykorzystać do stworzenia pięknej biżuterii z drewna. Kilka prętów z różnych metali, w tym kolorowych, włożonych w rurkę metalową, wypełnioną żywica epoksydową i voila!

Tradycyjnie moja Pani natychmiast uznała, że będzie należeć do niej.

"Japoneczka Mała"

2011-09-14T10:25:00.000-07:00

Wreszcie zrobiłem następny mały krok, w kierunku, który doradził mi Tom (http://old-smithing.com/index.php/blog/http://), czyli szerzej zająłem się inkrustacją. No i powstało takie cuś. Wszystkiego może ponad godzinę roboty. Drewno wenge (czerwony orzech), reszta to srebro próby 930. Enjoy watching - o ile warto i jest czym.

"Wszystkie Podwieczorki Dżdzownicy"

2011-09-13T06:17:00.000-07:00

Chainmail - tworzenie łańcuszków w różnorodnych formach splotu to ciekawa technika. Bardzo popularna w USA, u nas może trochę mniej, ale o ile w normalnym kraju artysta może sobie pozwolić na swobodny zakup np.: drutu srebrnego o tyle w naszym kraju wielu zastanowi się dogłębnie, zanim wyda ciężko zarobione pieniądze, a ta metoda wymaga użycia dość sporych ilości materiału. Pomyślałem, ze można by stworzyć jakąś alternatywę i zacząłem rozhartowywać drut spawalniczy ze stali nierdzewnej nad płomieniem kuchenki gazowej. Przy okazji tworzyłem oksydę ogniową, stanowiącą efektowną aczkolwiek dużo tańszą alternatywę dla srebrnego drutu oksydowanego chemicznie. Wynikiem tych zabiegów jest cała seria prac z udziałem tak przetworzonego drutu, w opinii wielu moich klientek ciekawszego w wyglądzie, niż drut srebrny. Cóż, o gustach podobno się nie dyskutuje ale to tworzywo faktycznie daje wyróżniające się rezultaty. Są też wady: cążki boczne do cięcia takiego drutu muszą być naprawdę solidne i zdatne do ciężkiej i długiej pracy - w domyśle - raczej kosztowne. Tym nie mniej taki drut nie patynuje się ani nie śniedzieje, jak srebro i niezwykle rzadko uczula. A oto jedna ze starszych prac łańcuszkowych z tego materiału; nosi nazwę "Wszystkie Podwieczorki Dżdżownicy" (uwielbiam wymyślać takie nazwy):

Spontaniczna inwencja czyli realizacja zamówienia od koleżanki.

2011-09-13T05:20:00.000-07:00

Koleżanka zamówiła dwie broszki w technice rzeźby z drutu. Wybrała dwa duże agaty i powiedziała: Zrób po swojemu, wymyśl nowe wzory, tylko użyj drutu ze stali nierdzewnej oksydowanej ogniowo. Cokolwiek wymyślisz na pewno będzie ładne. No i z improwizacji wynikło to: "Winnica W Dolinie" (z zielonym agatem) i "Połowa Mojego Serca" (z czerwonym agatem).

ANGUS HAND MADE: Miedziany listek

2011-08-30T04:13:00.000-07:00

ANGUS HAND MADE: Miedziany listek

Nowe lepsze zdjęcia do Celtic Box

2011-08-29T11:44:00.000-07:00

Oto wyraźniejsze zdjęcia "Celtic Box". Historia ta sama, co zwykle: moja Pani sobie zachachmynciła.

Miedziany listek

2011-08-25T11:50:00.000-07:00

Pierwsze w miarę poważne (mam nadzieję) dziełko w technice repusowania. Blaszka miedziana grubości około 0.3 mm - niestety nie mam precyzyjnej suwmiarki. Na licu listek jest oksydowany chemicznie; na odwrociu - nie. Całość ma postać wisiorka z krawatką ze stali nierdzewnej, oksydowanej ogniowo.

A to oryginał - pierwowzór. Swoją drogą: ciekawe, jakie to drzewo? :[

Oto narzędzia i materiały, których użyłem, wybijaki - puncyny zrobiłem sam.

Repusowanie to piękna sztuka i bardzo stara. Zrobię wszystko, żeby się tego nauczyć. Następna praca w tej technice powinna być już dużo lepsza.

"Jesienny Liść" - wisiorko-broszka

2011-08-08T08:30:00.000-07:00

Czas temu jakiś zrobiłem wisiorko-broszkę całkiem sporych rozmiarów z pięknego, dużego agatu (uwielbiam tworzyć z agatu) oraz ze srebra próby 930. Znów ogólny pomysł, trochę improwizacji i agrafka z tyłu dla dodania drugiej funkcji - drugiej możliwości noszenia. sprzedana za 60 PLN znajomej szwagierki. technika rzeźby z drutu wydaje się być w naszym kraju niezwykle rzadka. Może trochę szkoda bo jest niezwykle efektowna i ciekawa i stwarza wiele możliwości. W USA jednym z najlepszych przedstawicieli tej techniki jest słynny Preston Reuter. Warto zajrzeć na jego stronę: http://masterwiresculptor.com/

Najnowszy nożyk

2011-08-03T11:50:00.000-07:00

Najnowszy nożyk który zrobiłem. Stal kuta, nierdzewna, bardzo twarda i odporna na ścieranie (wiem, że lepsze byłyby dokładne dane ale niestety nie jestem w stanie dokonać takich pomiarów jak twardość stali).
Powierzchnia ostrza satynowana, przekrój- pełny płaski szlif ze sporym konweksem. Rękojeść z akacji (?) oraz z wiązu (?) plus przekładki z mosiądzu i bydlęcej skóry, nity mosiężne. Rękojeść olejowana pokostem z dodatkiem terpentyny balsamicznej starej daty (piękniutka, gęsta, aromatyczna o miodowej barwie).

Pochwa ze skóry wyprawianej roślinnie, modelowana na mokro.
Za każdym razem, gdy robię kolejny nóż mam wielka ochotę zatrzymać go dla siebie i solennie obiecuję sobie, że tak będzie. Ale chyba i ten egzemplarz pójdzie "do ludzi". Zapewne będzie go można dostać w galerii "Qarat", prowadzonej przez dwójkę sympatycznych, młodych ludzi.

Piny mozaikowe c.d.

2011-08-03T11:08:00.000-07:00

Kolejne wisiorki z drewna z pinami mozaikowymi, od góry: "Rewolwer", "Ciastka Na Stole" i "Intymne Życie Światłowodów".

Pierwszy - drewno dębowe, cięte w poprzek słojów, drugi - tez dębowe, cięte wzdłuż słojów - podobnie jak trzeci. Trzeci woskowany.

Piny mozaikowe 1

2011-08-03T10:42:00.000-07:00

Co by tu wymyślić ciekawego w amatorskim tworzeniu biżuterii, czego jeszcze nie było? Cóż zajmuję się również robieniem noży. W tym rzemiośle czasem zamiast nitów do mocowania rękojeści używa się tzw. "pinów mozaikowych", czyli rurek metalowych z ułożonymi wewnątrz metalowymi prętami, tworzącymi jakiś wzór. Pręty są zatopione w żywicy epoksydowej. Trwała i piękna konstrukcja. A gdyby tak tą metoda zrobić wisior lub kolczyki a może nawet bransoletkę?

na zdjęciu kompozycja "Kwiaty Na Stole Widziane Przez Muchę Z Sufitu" - wisiorek. drewno: wiąz, olejowany a w nim właśnie pin mozaikowy. Do tego krawatka ze srebra. mojej Pani koncepcja przypadła do gustu. Kilka takich już jej zrobiłem.

c.d.n.

ANGUS HAND MADE

Que sera... czyli o czym wkrótce.

"Żabka Z Wytrzeszczem"

"Badając Jakość Kotleta Mielonego" czyli wisior na wernisaż.

Stary sztylet - nowy młotek. Precyzyjny "bossing hammer".

Czerwone bamboszki dla Wewióry.

Inny wymiar piękna kwiatów czyli trwała odmiana róży.

"Kształt Miski Wiernego Psa."

Nastrojowo kuję!

Kolega - złota rączka.

"Kwitnąca Miłość" "Blooming Love"

Klepać każdy może... Etapy repusowania i trybowania.

Przepisy na smołę repuserską.

Pomysł na zadowolenie. The idea of ​​satisfaction.

"Troska Ogrodnika" czyli "Dusza Roślinki W Nasionku" część 2. "Soul of the plant in the seed," Part 2

"Troska Ogrodnika" czyli "Dusza Roślinki W Nasionku" część 1.

"Wachlujący Się Robaczek." Small bug with the fan.

Manifest.

"Gdy ubogi w taniec... doradzają tylko biesy" cz. 4 Moje narzędzia czyli wściekle uparta szkoła repusowania."

Gdy ubogi w taniec... doradzają tylko biesy. Cęść 3. Stopka do kształtowania karg.

"Leśne Skrzaty Jedzą Kisiel" czyli jak radziłem sobie jako pomocnik Świętego Mikołaja.

"Zęby Nielubianej Ciotki" - zamówienie od koleżanki mojej Pani.

"Patelnia Leśnych Skrzatów"

"Gdy Kobieta Otwiera Puszkę"

"Zamglony Ogródek"

"Zespół Dnia Poprzedniego"

"Seksowna Królowa Egiptu"

Leśne Żuczki Na Zbraniu"

"Drzwiczki Kaflowego Pieca"

"Gdy Piorun Uderzy W Sałatkę"

"Zachód Słońca Przez Firankę"

"Niedźwiedź Polarny"

"Lampart"

"Kuguar"

"Mały Leśny"

"Foka"

"Sokół"

Projekt "Miętówka W Paszczy Wieloryba".

"Parę Kropel Flegaminy"

"Gdy ubogi w taniec...doradzają tylko biesy" cz. 2

Klejnoty "Między Słowami".

"Rosyjska Księżniczka"

"Co Się Gapisz, Horus" czyli "klepany" wisiorek.

Gdy ubogi w taniec...doradzają tylko biesy. cz. 1 - Repusowanie.

"Czekoladowy Budyń" - ostatni, czwarty pierścionek.

"Czekoladowy Budyń" c.d.

"Budyń Czekoladowy"

Cukiernica

"Powłoka Ozonowa"

"Jesienny Spacer We Dwoje"

Maczeta dla kolegi.

"Taniec Czarnych Owiec Wokół Ogniska"

"Burza W Nocy"

Prezentowania starych prac ciąg dalszy: "Ważka Nad Stawem"

"Czrna Nuta" i "Złota Nuta"

"Wrzos W Ciemnym Lesie"

"Biała Wydra" - trochę starszy nożyk.

Splot bizantyjski w wielu odsłonach

"Wilczy Pazur" - trochę starszy nożyk

"Zezowaty Wilkołak"

"Lodowa Rzeźba" - pierwsza praca w technice rzeźby z drutu - wiresculpture

"Zakręcona Irenka Czyli Oko Cyklonu"

"Tartak O Zmroku"

"Japoneczka Mała"

"Wszystkie Podwieczorki Dżdzownicy"

Spontaniczna inwencja czyli realizacja zamówienia od koleżanki.

ANGUS HAND MADE: Miedziany listek

Nowe lepsze zdjęcia do Celtic Box

Miedziany listek

"Jesienny Liść" - wisiorko-broszka

Najnowszy nożyk

Piny mozaikowe c.d.

Piny mozaikowe 1

Pomysł na zadowolenie. The idea of satisfaction.